P11: Aston Martin

Aston Martin zakończył testy jako najsłabiej przygotowany zespół, a większość zakłóceń była związana z jednostką napędową Hondy. Powtarzające się przerwy wynikające z problemów silnikowych ograniczyły dłuższe przejazdy i uniemożliwiły rzetelną ocenę tempa wyścigowego. Być może wciąż istnieje ukryty potencjał, ale z perspektywy programu jednostki napędowej Aston Martin wyglądał na najmniej poukładany w całej stawce.

P10: Cadillac

Najnowszy uczestnik F1 przyjął pragmatyczne podejście. Cadillacowi brakuje docisku w szczycie i ma problemy w szybkich zmianach kierunku, ale baza mechaniczna jest przewidywalna i dość łagodna dla opon. To solidny punkt wyjścia. Punkty będą wymagały chaosu przed nimi, ale to nie jest kompromitujący debiut.

P9: Williams

Williams wydaje się płacić cenę za ambitną koncepcję. Samochód wygląda na lekko zbyt ciężki i ograniczony z przodu przy wejściu w zakręt. Tempo na pojedynczym okrążeniu czasem było „podkolorowane” miększymi mieszankami, ale symulacje wyścigowe obnażyły brak regularności. Jest przestrzeń do rozwoju, lecz pracy jest sporo.

P8: Audi

Audi pokazało jeden z najbardziej wyraźnych trendów wzrostowych w trakcie trzech tygodni. Wczesna niestabilność podczas hamowania i szorstkie przejścia w oddawaniu energii były stopniowo poprawiane. Absolutną moc jednostki trudno ocenić przy jednym zespole korzystającym z niej, ale integracja i prowadzenie znacząco się poprawiły pod koniec.

P7: Racing Bulls

Racing Bulls stawia na agresywną filozofię tylnej osi, która nagradza zaangażowanie, ale karze za przesadę. W szybkich partiach auto wygląda ostro, lecz w mocnych strefach hamowania nadal bywa nerwowe. Składniki na tempo w górnej części środka stawki są, jednak o wyniku zdecyduje regularność.

P6: Haas

Haas może nie przyciągał nagłówków, ale zrealizował jeden z najpełniejszych programów testowych. Dobra korelacja symulatora z torem, solidna niezawodność i zrównoważone obchodzenie się z oponami dają pewną bazę. Brakuje wyraźnego atutu, ale też nie widać oczywistych słabości — co może być cenne w 2026 roku.

P5: Alpine

Alpine wygląda na bardziej spójne niż w poprzednich cyklach. Efektywne chłodzenie i kompaktowe upakowanie przyniosły konkurencyjną regularność na długich przejazdach. Trakcja z wolnych zakrętów wymaga dopracowania, ale platforma aerodynamiczna wydaje się stabilna i elastyczna w różnych warunkach.

P4: Red Bull

Red Bull nie emanuje już nietykalną dominacją, ale wciąż jest wyraźnie w grze. Auto świetnie wypada w zakrętach średniej prędkości i ma mocne cechy oddawania energii. Kluczowa niewiadoma przed Melbourne: czy zespół ma jeszcze rezerwy, czy już jedzie blisko sufitu.

P3: McLaren

McLaren wygląda na jeden z najbardziej zrównoważonych pakietów poza tradycyjnymi gigantami fabrycznymi. Zarządzanie oponami na dłuższych stintach było szczególnie imponujące. Może istnieć niewielki deficyt prędkości maksymalnej, ale ogólna pewność i adaptacja stawiają McLarena w walce o czoło.

P2: Ferrari

Ferrari połączyło efektowne innowacje techniczne z realnym tempem. Wyróżniały się fazy przyspieszenia i responsywny przód. Jednak w długich symulacjach wyścigowych zabrakło odrobiny regularności względem zespołu z P1. Sufit jest wysoki, ale wykonanie będzie kluczowe.

P1: Mercedes

Mercedes wyglądał na najbardziej kompletny pakiet. Niekoniecznie najbardziej „błyskotliwy” w czasach, ale najbardziej kontrolowany przy różnych poziomach paliwa i zmianach mieszanek. Strategia odzyskiwania energii wydaje się dobrze zintegrowana, a auto pozostaje spokojne podczas hamowania i przy trakcjach. Jeśli forma z testów się potwierdzi, Mercedes zaczyna 2026 jako punkt odniesienia.