P11: Aston Martin

Aston Martin verlaat de tests als het minst voorbereide team, waarbij veel verstoringen draaiden om de Honda-powerunit. Herhaalde motorgerelateerde onderbrekingen beperkten consistente long runs en maakten een goede beoordeling van de racepace lastig. Er kan nog verborgen snelheid zijn, maar vanuit het perspectief van het powerunit-programma oogde Aston Martin het minst stabiel in de pre-season.

P10: Cadillac

De nieuwkomer kiest voor een pragmatische aanpak. Cadillac mist piek-downforce en worstelt in snelle richtingswissels, maar het platform is mechanisch voorspelbaar en relatief vriendelijk voor de banden. Dat is een solide startpunt. Punten vereisen waarschijnlijk chaos voor hen, maar dit is geen beschamend debuut.

P9: Williams

Williams lijkt de prijs te betalen voor een ambitieus concept. De auto oogt net wat te zwaar en mist voorkant bij het insturen. De kwalificatieruns op zachtere compounds maakten het beeld soms mooier, maar racesimulaties lieten inconsistentie zien. Er is ontwikkelingsruimte, maar er moet veel gebeuren.

P8: Audi

Audi liet een van de duidelijkste stijgende lijnen zien over drie weken. Vroege instabiliteit bij het remmen en ruwe overgangen in energie-deploy werden stap voor stap verfijnd. Het absolute motorvermogen is lastig te beoordelen met slechts één team, maar integratie en rijdbaarheid verbeterden zichtbaar richting het einde.

P7: Racing Bulls

Racing Bulls rijdt met een agressieve achterasfilosofie die commitment beloont, maar overdriving afstraft. In snelle secties oogt de auto scherp, maar in zware remzones nog wat nerveus. De ingrediënten voor pace in het hogere middenveld zijn aanwezig, maar consistentie bepaalt hoe vaak het eruit komt.

P6: Haas

Haas haalde misschien weinig krantenkoppen, maar draaide stilletjes een van de meest complete testprogramma’s. Sterke correlatie tussen simulator en baan, degelijke betrouwbaarheid en gebalanceerd bandengebruik zorgen voor een stevige basis. Het mist een uitgesproken voordeel, maar ook duidelijke zwaktes — en dat kan in 2026 veel waard zijn.

P5: Alpine

Alpine oogt meer samenhangend dan in eerdere cycli. Efficiënte koeling en compacte packaging leveren competitieve consistentie op langere runs. Tractie uit langzame bochten moet nog beter, maar het aerodynamische platform lijkt stabiel en aanpasbaar onder verschillende omstandigheden.

P4: Red Bull

Red Bull straalt geen onaantastbare dominantie meer uit, maar blijft vol in de strijd. De auto is sterk in medium-speed bochten en toont goede energie-deploy-eigenschappen. De grote vraag richting Melbourne is of er nog performance in reserve zit, of dat men al dicht bij het plafond zit.

P3: McLaren

McLaren lijkt een van de meest gebalanceerde pakketten buiten de traditionele fabriekstop. Bandmanagement over langere stints was bijzonder indrukwekkend. Mogelijk is er een klein tekort aan topsnelheid, maar de algehele rust en aanpasbaarheid zetten McLaren stevig in het gevecht om de kop.

P2: Ferrari

Ferrari combineerde opvallende technische innovatie met echte snelheid. Sterke acceleratiefases en een responsieve voorkant vielen op. In lange racesimulaties evenaarde het echter net niet de consistentie van het team op P1. Het plafond is hoog, maar uitvoering wordt cruciaal.

P1: Mercedes

Mercedes oogde het meest complete pakket. Niet per se het spectaculairst op headline-tijden, maar wel het meest gecontroleerd bij verschillende brandstofladingen en compoundwissels. De energy-harvestingstrategie lijkt goed geïntegreerd en de auto blijft rustig bij remmen en tractie. Als de testvorm zich vertaalt, start Mercedes 2026 als referentie.